وای تمام تنم گر گرفته… از یادآوری آن خواب دهشتناک که نمی دانم من میان آن چه می کردم!… نه! می دانم چرا آنجا بودم، اما…

می شود این خشم مهارنشدنی ات را از من دور کنی؟ می شود برای تنبیه من از عزیزانم بگذری و خود مرا، مرا، تنبیه کنی! دست به دامان چه کسی شوم برای در امان بودن از این خشمت؟ چه کسی را دارم جز خودت؟…

می ترسم… می ترسم… از این خشم وحشتناکت می ترسم…

می ترسم…

نمی دانستم قرار است این همه درد داشته باشم از بودن و نبودنش!

بزرگ شده ام؟ می شوم؟…

درد عجیبی است که می پیچد درون قفسۀ سینه ام و نفسم را بند می آورد…

چه می گویی؟ چه می کنی با من و این لحظه های خستۀ مرموز کشدار مرطوب…

نمی خواهم! وای نمی خواهم چیزی بدانم… ندانم!…

می شود امشب دست مرا و دلم را بگیری و ببری از این دیار غم  و درد و اندوه؟ ببریم به ناکجایی که خودم را نشناسم… چقدر زمین خورده ام در این دیار! خسته ام از همۀ این سالها… و این روزها…

خودخواهم؟

درد دارد! می دانی، می دانی که درد بدی هم دارد…

یک امشب دست مرا بگیر و بالا بکش، تا حد لبه پرتگاه، دستم که به لبۀ آن برسد خودم را بالا می کشم، قول می دهم!…

دلم آرامش می خواهد! آرامش…

.

.

.

تو با منی

هر جا برم

مهر تو بند جونمه

عشقت نمیره از سرم

تو پوست و استخونمه…

خسته ام… و بیش از هر زمانی احساس تنهایی می کنم…

.

.

.

.

.

.

لحظه هایم باز گم شده اند!

 .

.

- خاطرات تو رو

چه خوب چه بد حک می کنم

توی تنهاییام

فقط به تو فکر می کنم…

می خواندمت دیشب اگر تنهاییم رنگ آبیش ادامه می یافت و می رفت تا…

می خواندمت، اگر نورت را بیش از آن یک ثانیه بر من می تاباندی…

.

.

.

دلم برای این دعوت هایت تنگ شده بود، اما چه زود رو برگرداندی و رفتی، من تابه خود آمدم که در می زنی، رفته بودی!

نمی دانی چقدر خوشحالم، همین که آمدی، در زدی، روشن کردی تمام محیط آن یک ثانیه را…

.

.

.

کفر گویی های من تمامی ندارد مگر نه! اما می شود مرا کمی دیگر تحمل کنی قبل از آنکه رها کنی مرا برای فرشتۀ رانده ات؟! فراموش کرده ای نزدیک ترین خصلت ما دو تا حسادتمان است و همان نزدیکمان کرده؟!

می بینی چطور حتی دیگر اشکهایم را هم دریغ می کنم از خودم؟ پاکی را چه به این همه آلودگی؟! آن هم…

این یکی را چرا سر راهم گذاشته ای؟ به من امید بسته ای یا از او ناامید شده ای؟

.

.

.

.

می دانی، دلم برای رهاییهای شبانه ام تنگ شده است، برای با تو بودن ها، همان لرزش های از ترس و دلهره و امیدها… همان امیدهایی که حالا ناامید شده اند!

نمی دانم کجای زندگیم هستم؟ تو می دانی؟!! می دانی… کمی تقلب می رسانی به من؟ می گویی این دو راهی را چگونه انتخاب کنم؟ اصلا می گویی عاقبتم را که سوی تو هستم یا او؟؟؟

 .

.

.

هومممم!…

هربار می لغزم و می افتم و سقوط می کنم و باز همانم که بودم…

گل مرا از کدام زمین سرشتی که اینگونه بی تاب و توانم در برابر لذت سقوط؟…

لذت؟ می دانی که تنها تحقیر شده ام و کوبش بوده و له شده گی و باز و باز…

دست هایم را بگیر… عاجزانه التماست می کنم!…

مرا بیش از این شرمنده ی تمام خوبیهایی که در حقم کردی و جز ناسپاسی ندیدی، نکن!

دلم برای لحظه های خوب عاشقانه های پاک، که قلب را می شناخت و قلب را، تنگ شده!…

دلم برای هرزه نبودن تنگ شده! برای پاکی بی آلایش دستم و دلم!…

دلم برای سیاوش بودن و سودابه نبودن، برای خودم بودن تنگ شده!…

دلم برای…

می خواستم پیدا شوم و بیشتر از پیش گم شده ام، می خواستم نزدیک شوم و دورتر شده ام. می خواستم صعود کنم و با بالاترین سرعت سقوط کرده ام…

ای کاش توان رها کردن داشتم، رها کردن همه چیز و همه کس را، همه را…

« … ولی هر چی انتظار کشیدم نیومدی

هر چقدر تو کوچه ها قدم زدم نیومدی

 همه ی ترانه هام توی گریه گم شدن

زیر پام خیس شد از اشکام

تو بازم نیومدی!…»

نصیب من از عشق تو

همیشه بی نصیبیه